23 oct. 2013

ALEGATO

Mañá hai que acudir á folga. Desde as miñas pequenas capacidades, chamo á xente de ben, compañeir@s e amig@s do sector da educación a que mañá fagan un pequeno esforzo e expresen co exercicio dos dereitos fundamentais á folga e á manifestación, o seu rexeitamento e resistenza a unha política educativa despreciábel e inmoral. Sumarse ás mobilizacións de mañá é unha obriga de cidadanía, de democracia e de civilización. Ben me consta que as dificultades económicas van minguar a participación activa de moita xente, imposibilitada de feito no exercicio dos dereitos fundamentais por esta canalla que hoxe nos goberna. Pero tamén que hai unha manda de esquirois, free riders que non merecen máis que o noso desprezo. Que logo non se laien de que as leis turren neles, ben o terán merecido! Nestes días de escarnio, cómpre facer profesión de fe dunha educación que parta do dogma liberal da igualdade de oportunidades. Non do principio estamental, propio do antigo réxime, que os proxectos lexislativos queren implantar. Hai que dicir “non” a unha lei que quere voltar aos tempos previos ás reformas do PSOE dos anos 80, cunha política de bolsas na que os estudantes sen recursos non teñen máis que unha oportunidade na vida. Acredito nun sistema no que hai que garantirlles o acceso ás bolsas ás persoas con rendementos académicos positivos, e non nun sistema de headhunters no que únicamente os ricos privilexiados teñen garantido o estudo ordinario dos seus graos e posgraos universitarios e se concecan esmolas aos CV máis brillantes. Hai que defender un modelo de acceso igualitario á Universidade, cun exame de Estado coas garantías propias da selectividade. Un modelo que manteña como obriga curricular o estudo dos valores democráticos de convivencia, diversidade, tolerancia e cidadanía. Que non discrimine polas crenzas relixiosas duns e doutros. Un modelo que non privilexie institucións educativas de tendenza en perxuízo da educación pública. Que non volte a unha confesionalidade católica de Estado. Que promocione a Igualdade entre sexos sen segregacións entre nenos e nenas É un deber moral a defensa das linguas minorizadas. Quero que os meus fillos non sexan diglóxicos, que teñan as mesmas competencias en galego que en castelán. Que non se lles inculque a patraña de que saberen galego vai en perxuízo de dominaren o inglés. Quero que se lles aprenda onde está o Monte Pindo, o río Sor ou os Montes do Invernadoiro, porque iso non lles impide saber onde están os Apalaches ou o río Texo. Que poidan disfrutaren e coñeceren a poesía de Manuel María tanto como a de Luis Cernuda ou a de William Yates. Por todo iso fago folga, en defensa dunhas competenzas autonómicas que o noso goberniño non quere exercer. Quero unha Universidade que poida ser útil á sociedade. Mañá tamén me manifesto en defensa dos meus compañeiros os profesores sen consolidar, vítimas dunhas políticas aberrantes do Estado, da Xunta de Galicia e tamén dunha Universidade de Vigo absolutamente servil aos ditados de San Caetano. Porque mañá tamén fago folga contra o meu goberno da Universidade de Vigo, pola súa insensibilidade cos máis febles, a súa docilidade coa dereita e a súa incapacidade de endereitar o rumo en tempos difíciles. Por todo iso vou a folga. Pídoche que vaias tamén ti.

21 oct. 2013

LOS DESVARÍOS DE CEOE

Como una orquesta tocando a Berlioz, cuando la percusión estalla hasta casi hacer soltar los tímpanos, así está el gabinete de ideas de Diego de León, tronando cada día una propuesta más gruesa que la del día anterior. Que si contratos a llamada, que si despidos parciales decididos libremente por la empresa, que si despido libre durante un año, que si incremento de la edad de jubilación a los setenta años, que si rebaja de la protección por desempleo… Es evidente que las circunstancias actuales propician esta sobreactuación: un diálogo social casi inexistente, un Gobierno que legisla unilateralmente a su favor, un mainstraming desde los círculos económicos de poder que se orienta hacia la aniquilación de la protección social y de los derechos de ciudadanía, una progresiva indefensión de los más débiles ante los ataques cada vez más agresivos perpetrados por la derecha política y económica…En este contexto, resulta dudoso decidir cuál debe ser la respuesta. No es fácil discernir si la vorágine propositiva de CEOE es un síntoma de una enfermedad o una enfermedad en sí misma. Cuando parece respetable atacar los derechos sociales más enraizados y las claves de la transacción social en que consiste el Derecho del Trabajo y de la Seguridad Social, es que todas las barreras de contención han desaparecido. Bajo la mendaz máscara del “reformismo” se parapeta un programa sistemático de combate contra los desfavorecidos y contra los débiles. Se trata de generar una sociedad más injusta y desigualitaria, donde la diferencia entre clases sociales se refuerce. Que se incremente la riqueza a costa de un aumento de la pobreza. En realidad, ésta es la receta de salida de la crisis, tal y como se ha diseñado desde las instancias de poder. Un país de pobres en el que sea muy rentable hacer negocios, a costa de los desfavorecidos. ¿Por qué se impone la moderación desde las instancias sindicales? Evidentemente, porque son más responsables que las empresariales. Porque tienen una mayor altura moral. Porque, pese al linchamiento que sufren desde los medios de comunicación, sobreviven. Sucede, sin embargo, que algunos echamos de menos un lenguaje más contundente, que suene algo más alto aunque solo como testimonio moral. Que diga claramente que las “ideas” de CEOE son solo despropósitos de quien no entiende las relaciones laborales en clave democrática. Es evidente que CEOE nada sustantivo va a pactar en las mesas de diálogo social. Para eso cuenta con un Gobierno esbirro. No se trata de entrar al trapo de las provocaciones, pero sí de expresar que existe un modelo alternativo de convivencia, que la derecha desprecia, pero que terminará por imponerse.